W efekcie w 2001 roku dług Argentyny wyniósł 150 mln USD, zaś zadłużenie krótkoterminowe wyniosło ponad 20 mld USD (przy rezerwach walutowych wynoszących 15 mld USD). Kryzys pogłębił spadek cen żywności i surowców na rynkach światowych oraz niewydolność systemu podatkowego i pokrywanie deficytu budżetowego emisją obligacji.
W 1999 roku prezydentem Argentyny został Fernando de la Rúa. 21 grudnia 2001 roku podał się do dymisji, nie radząc sobie ze stabilizacją gospodarki kraju. Do 2 stycznia 2002 roku Kongres czterokrotnie wybierał prezydenta kraju. Rządzący wówczas prezydenci rezygnowali z urzędu po kilku dniach, gdyż nie potrafili poradzić sobie z recesją. W styczniu 2002 roku prezydentem został Eduardo Duhalde. Do końca 2002 roku gospodarka Argentyny zmniejszyła się o 20% w stosunku do 1998 roku. Kryzys gospodarczy zakończył się bankructwem Argentyny, załamaniem planu wymienialności, spadkiem kursu peso argentyńskiego oraz międzynarodowym izolacją finansową. Poprawa gospodarki nastąpiła w pierwszej połowie 2003 roku, jeszcze przed dymisją Duhaldego.