Dzięki zagwarantowaniu świadczeń socjalnych, wprowadzeniu regulacji w zakresie bezpieczeństwa pracy i organizacji robót publicznych (finansowanych z rezerw walutowych zgromadzonych podczas prosperity) Perón cieszył się bardzo dużą popularnością wśród robotników, co pozwoliło mu na zbudowanie państwa autorytarnego. Liczne regulacje oraz stosowanie terroru politycznego sprzyjały rozwojowi wielkich przedsiębiorstw państwowych. Przedsiębiorstwa te nierzadko przynosiły straty finansowe, gdyż były prowadzone przez osoby niewykwalifikowane i niedoświadczone, obsadzone na dane stanowiska z politycznego nadania. Podczas prezydentury Peróna argentyńskie zakłady przemysłowe były wspierane przez rząd poprzez udzielanie tanich pożyczek i obniżenie podatków, co zwiększało wydatki i zmniejszało wpływy w budżecie kraju. Deficyt budżetowy był finansowany przez bank centralny poprzez emisję pieniądza.
W latach 1948–1950 peso argentyńskie straciło 70% wartości. Inflacja wzrosła z 19% (1946) do 50% (1951). W latach 1948–1952 siła nabywcza robotników spadła o 20%, podczas gdy produkt krajowy brutto pozostał na tym samym poziomie.