W 1970 r. w Warszawie powstał Instytut Lingwistyki Stosowanej, który w latach osiemdziesiątych był jednym z głównych ośrodków badań nad przekładem tekstów nieliterackich. Instytut prowadzi działalność dydaktyczną i naukową w dwóch specjalnościach: glottodydaktycznej i tłumaczeniowejDanuta Kierzkowska, Cierniowa droga tłumacza do szkoły w: Między oryginałem a przekładem. Czy istnieją szkoły przekładu w Polsce?, nr IX, Kraków 2004, s. 159..
Główne obszary badań szkoły: tłumaczenie ustne i pisemne tekstów nieliterackich, kompetencje tłumacza (językowe, komunikacyjne, kulturowe), definicja ekwiwalencji w praktyce, psychologiczne aspekty tłumaczenia, dydaktyka i kształcenie profesjonalnych tłumaczy (przezwyciężenie koncepcji tłumaczenia jako sztuki niedefiniowalnej).
Inni przedstawiciele: Barbara Kielar, Andrzej Kopczyński, Zofia Kozłowska.
Stanisław Barańczak – jego wpływ na polską szkołę przekładu artystycznego Stanisław Barańczak, jako wychowanek Jerzego Ziomka i Edwarda Balcerzana, jest zazwyczaj uważany za przedstawiciela „poznańskiej szkoły” przekładu.