Był członkiem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.
Zaangażował się w opracowanie zaleceń dla podręczników szkolnych, utrzymywał kontakty z polskimi historykami (Marianem Wojciechowskim, Andrzejem Wojtkowskim i Gerardem Labudą), a także polskimi historykami na emigracji (Oskarem Haleckim). W roku 1965 wydał Kleine Geschichte Polens („Mała historia Polski”), w latach 1967–1990 był współwydawcą „Zeitschrift für Ostmitteleuropa-Forschung” („Czasopismo Badań nad Europą Środkowo-wschodnią”). Był promotorem pracy doktorskiej Stanisława Potrzebowskiego na temat Zadrugi jako ruchu volkistowskiego.
Po zakończeniu działalności pedagogicznej został wybrany na prezesa Rady Badawczej im. Johanna Gottfrieda Herdera (J.G. Herder-Forschungsrat).
Publikacje (wybór) Brandenburg-Preussen und die Protestanten in Polen 1640–1740. Ein Jahrhundert preussischer Schutzpolitik für eine unterdrückte Minderheit. Hirzel, Leipzig 1941 (praca doktorska na Uniwersytecie Wrocławskim 1939). Die Ostgrenze Polens. Politische Entwicklung, kulturelle Bedeutung und geistige Auswirkung. Böhlau, Köln 1955 (praca habilitacyjna, Uniwersytet w Hamburgu 1952). Geschichte Polens. Ein Überblick. 3. Auflage, Wissenschaftliche Buchgesellschaft (WBG), Darmstadt 1980, (pierwsze wydanie pod tytułem Kleine Geschichte Polens.