Od wiosny 1941 do końca wojny działał jako tłumacz w stopniu podporucznika na froncie wschodnim.
Po wojnie Rhode, który utracił we Wrocławiu całe swoje mienie, zamieszkał w Bergen (Dolna Saksonia) i utrzymywał się z pracy w rolnictwie, a także jako akwizytor i nauczyciel domowy. Już w roku 1946 Hermann Aubin, jego ostatni zwierzchnik we Wrocławiu, zatrudnił go na Uniwersytecie w Hamburgu. W roku 1947 otrzymał posadę asystenta, a w roku 1952 habilitował się na podstawie pracy o wschodniej granicy Polski.
W 1949 był współzałożycielem Ziomkostwa Wisły–Warty (Landsmannschaft Weichsel–Warthe), a w 1950 został dyrektorem (później przewodniczącym rady) nowo utworzonej Komisji Historyczno-Krajoznawczej do spraw Poznania i Żywiołu Niemieckiego w Polsce (Historisch-Landeskundliche Kommission für Posen und das Deutschtum in Polen).
Po pracy na stanowisku docenta na Uniwersytecie w Marburgu przejął w roku 1957 katedrę historii Europy Wschodniej na Uniwersytecie w Moguncji, gdzie działał aż do przejścia na emeryturę w roku 1984 jako dyrektor Instytutu Historii Europy Wschodniej, gdzie zajmował się głównie historią stosunków polsko-niemieckich.