Jedna z obszerniejszych prac to Glony stawów i młak tatrzańskich (Die Algen der Tatraseen und Tümpel), publikowana w kilku częściach w latach 1918–1939.
Jej badania z jednej strony miały charakter biogeograficzny i ekologiczny, z drugiej zaś część z nich skutkowała odkryciami z zakresu anatomii glonów. Na krótko przed jej śmiercią (a sformalizowano to właśnie w roku jej śmierci) Rufus Henney Thompson, uznawszy, że dla niektórych przedstawicieli badanej przez nią bruzdnicy Gymnodinium należy wydzielić nowy rodzaj, nazwał go Woloszynskia. Do klasyfikacji tego rodzaju wykorzystano odkrycia anatomiczne Wołoszyńskiej dotyczące tarczek skorupki. Następne badania kolejnych fykologów zaś sprawiły, że wyodrębniono kolejne rodzaje, m.in. rodzaj Jadwigia.
Opisała łącznie około 170 nowych taksonów glonów, w tym 7 nowych rodzajów, 126 nowych gatunków i odmian glonów współczesnych oraz 45 nowych gatunków kopalnych. Nowe gatunki glonów opisała na podstawie odkryć m.in. w jeziorach tatrzańskich: Toporowy Staw Wyżni, Toporowy Staw Niżni i Smreczyński Staw.
Taksony opisane przez Wołoszyńską oznaczane są w klasyfikacjach botanicznych skrótem Wolosz.