Bractwa działają zgodnie z zasadami ujętymi w ośmiu krótkich zdaniach (Oktalongo, Oktalog), mówiących o braterstwie ludzi kochających morze i o posłuszeństwie Kapitanowi „jakby był Ojcem twym lub Starszym Bratem”. Co 4 lata są organizowane – w różnych krajach – międzynarodowe spotkania, nazywane Zaffarancho, na których jest wyłaniana Rada Kapitanów Krajowych.
Pomimo dużej liczebności międzynarodowego Bractwa pozostało ono stowarzyszeniem elitarnym – nowi członkowie są przyjmowani w wyniku głosowania, przeprowadzanego w czasie Zaffarancho. Przed głosowaniem wcześniej zgłoszony kandydat jest poddawany obserwacji, a w czasie głosowania obowiązuje liberum veto. Braćmi nie mogą zostać niewiasty. W niektórych krajach zakładane są kobiece „mesy wilczyc morskich”.
Historia Mesy Kaprów Polskich thumb|Tablica na Skwerze Kapitanów w Szczecinie upamiętniająca 50. rocznicę powstania Bractwa Wybrzeża – Mesy Kaprów Polskich Polskich żeglarzy zaproszono do La Hermandad de la Costa w roku 1966, w czasie naukowo-żeglarskiej wyprawy jachtu Śmiały dookoła Ameryki Południowej. Podczas postojów w Valparaíso i Antofagasta (19 maja i 28 czerwca) przyjęto do Bractwa członków załogi „Śmiałego”.