Ostatnie lata życia W kwietniu 1946 roku otrzymał Medal za Ofiarną Pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 dla pracowników związanych z nauką, techniką, sztuką i literaturą. Jednakże od tego momentu rozpoczyna się nagonka na Zoszczenkę – krytyka uznała, że pisarz nie zasłużył na medal, gdyż czynnego udziału w wojnie nie brał. Również kolejne utwory, pisane w duchu Braci Serafiońskich, były mocno krytykowane (w szczególności opowiadanie Przygody małpy (Приключения обезьяны)), a czasopisma, w których publikował Zoszczenko – „Zwiezda” i „Leningrad” – zostały na mocy postanowienia Żdanowa mocno skrytykowane przez władzę radziecką i innych wydawców (czasopismo „Leningrad” zostało na zawsze zawieszone). Na mocy tego samego postanowienia Zoszczenko (oraz inna pisarka – Anna Achmatowa) został wykluczony ze Związku Pisarzy ZSRR – z tego powodu popadł w biedę, gdyż pieniądze ze związku były jego jedynym źródłem utrzymania. Pisarz popadł w zapomnienie – przestano drukować jego utwory, w prasie nie ukazywały się już wzmianki o nim, nie podawano jego imienia i nazwiska przy utworach tłumaczonych przez niego, większość pisarzy zerwała z nim znajomość.