Obrońców Pokoju. Brak jakichkolwiek konkretów oraz przemówienia wygłaszane partyjną nowomową nie trafiały do zdesperowanych włókniarek, więc strajków nie przerwano. 15 lutego do protestów dołączyły kolejne zakłady przemysłu bawełnianego: im. Dzierżyńskiego, im. Harnama, im. Dubois oraz 17 innych zakładów przemysłu wełnianego, dziewiarskiego i metalowego. Pod wieczór tego dnia strajkowało ok. 55 tys. osób w 32 zakładach. Kilkaset osób próbowało blokady ulic, ale zgromadzenie przy braku poparcia strajkujących zostało rozbite przez milicję. Rozruchy miały miejsce także w centrum miasta, na ulicy Piotrkowskiej.
Strajki w łódzkiem trwały jeszcze przez drugą połowę lutego i marzec 1971 roku. Oprócz łódzkich strajkowały m.in. fabryki w Zelowie, Bełchatowie i Ozorkowie.
Efekty Efektem wizyty delegacji Jaroszewicza w Łodzi było uświadomienie sobie przez władzę, że sytuacja robotników w kraju rzeczywiście jest dramatyczna i nie wystarczy gierkowskie „Pomożecie”. Już 15 lutego nadano komunikat o wycofaniu się z planowanych wcześniej podwyżek cen żywności. Dodatkowo zdymisjonowano I sekretarza komitetu łódzkiego PZPR Józefa Spychalskiego, którego zastąpił Bolesław Koperski.
Bibliografia
Przypisy
Kategoria:Strajki w Polsce Ludowej Kategoria:1971 w Polsce Strajki Kategoria:Wydarzenia w Łodzi Łódź 1971 Strajk, 1971