Dowództwo Armii „Kraków” wobec zagrożenia południowego skrzydła zdecydowało się na kontruderzenia siłami 10 BKaw. Siły polskie wobec przewagi niemieckiej rozpoczęły wycofanie. Rozkaz operacyjny Armii „Kraków” na 2 września wyrażał bierność i podporządkowanie narzuconej przez Niemców taktyki działań. Naczelne Dowództwo WP, wobec braku odwodów armijnych na północnym skrzydle przekazało do dyspozycji Armii „Kraków” 22 DP – dowódca płk Leopold Endel-Ragis, koncentracja w rej. Krzeszowic i Trzebini, z zadaniem walk o Olkusz lub Zawiercie, tzn. zabezpieczenie północnego skrzydła GO „Śląsk”. Rozkaz operacyjny Armii „Kraków” na 2 września był bierny i wyrażał podporządkowanie się narzuconej przez Niemców sytuacji.

2 września Położenie w dniu 2 września było groźniejsze niż 1 września. Oddziały 7 DP wycofały się z pozycji osłonowych i przeszły do obrony pozycji głównej pod Częstochową. Krakowska BKaw. broniła Woźnik. Ok. 10 rano po ataku czołgów zmuszona była do odwrotu pod Zawiercie. 23 i 55 DP skoncentrowały się w obronie od Wyr po Kozbiał. Uderzyła na nie 28 DP niemiecka, z małym powodzeniem. 23 DP wykonała kontratak, wtedy 3 września uderzył na obydwie 8 KA pod Mikołowem. 6 DP przybywała od godzin rannych w nowy rejon.