W maju 1945 wskutek donosu odesłano go do Moskwy, jednakże po wyjaśnieniu sprawy został mianowany szefem oddziału państw skandynawskich I Wydziału NKGB-MGB.
W czerwcu 1947 skierowano go ze specjalną misją do Finlandii. Wziął udział w rozmowach pokojowych z fińskimi władzami. Od jesieni 1948 był szefem oddziału komitetu informacji przy Radzie Ministrów ZSRR, który w tym czasie prowadził faktycznie działalność wywiadowczą przeciwko krajom Zachodu. Od 1950 do 1952 był rezydentem wywiadu w Berlinie. W latach 1953–1956 pełnił funkcję przedstawiciela MWD-KGB w Budapeszcie. Brał udział w działaniach przeciwko powstaniu węgierskiemu 1956 Od sierpnia 1962 do kwietnia 1968 kierował grupą doradców KGB w Polsce. Od 1969 pełnił funkcję zastępcy szefa I Zarządu Głównego KGB. W marcu 1970 mianowano go przedstawicielem KGB w Czechosłowacji. W 1981 w stopniu generała majora KGB odwołano go do Moskwy na emeryturę.
Był odznaczany licznymi orderami i medalami - otrzymał m.in. Order Lenina (13 grudnia 1977), dwukrotnie Order Czerwonego Sztandaru (18 grudnia 1956 i 21 grudnia 1970), Order Czerwonego Sztandaru Pracy (30 czerwca 1967), Order Czerwonej Gwiazdy (5 listopada 1954), Order „Znak Honoru” (26 kwietnia 1940) i dwie odznaki "Zasłużonego Funkcjonariusza Bezpieczeństwa".
Linki zewnętrzne Biografia Jelisieja T. Sinicyna (jęz.