Po rozpoczęciu wojny radziecko-niemieckiej został deportowany z Finlandii, po czym na granicy bułgarsko-tureckiej wymieniony na fińskich dyplomatów, pracujących wcześniej w ZSRR. Od października 1941 przebywał w Ałma-Acie, gdzie pełnił funkcję konsultanta wywiadowczego miejscowego oddziału NKWD Kazachskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Po powrocie do Moskwy w marcu 1942, został zastępcą szefa IV Oddziału (Skandynawskiego) 1 Wydziału NKWD. W sierpniu 1943 objął funkcję zastępcy rezydenta NKWD do spraw Finlandii z siedzibą w Sztokholmie. Z powodu działań wojennych do stolicy Szwecji przybył jednak dopiero na pocz. 1944. Ponownie działał pod fałszywym nazwiskiem Jelisiejew i pod przykrywką stanowiska I sekretarza poselstwa ZSRR. Udało mu się doprowadzić do niewydania Niemcom przez Szwedów niemieckiego działacza antyfaszystowskiego i jednocześnie agenta sowieckich służb specjalnych Ernesta Wolbera, a następnie przerzucenia go do ZSRR. W lutym 1944 współuczestniczył w rozmowach z fińskim dyplomatą Juho Paasikivi w sprawie wyjścia Finlandii z wojny i zawarcia zawieszenia broni z Sowietami. We wrześniu 1944 przybył do Helsinek w charakterze członka Sojuszniczej Komisji Kontrolnej do Spraw Finlandii. Jednocześnie pełnił funkcję rezydenta wywiadu.