Uroczysty nastrój przedstawienia podkreśla wysublimowana kolorystyka, wyważona gra kontrastów i kompozycja. Pozłacane tło, nimby i dekoracje tkanin kontrastują z ciemnymi karnacjami, te zaś z ostrymi barwami kostiumów. Płaszczyzna złoceń kontrastuje z trójwymiarowymi ornamentalnymi aplikacjami i przede wszystkim perspektywicznym ujęciem tronu i przestrzennym ukazaniem Trójcy Świętej i krzyża. Wysoką umiejętność malarską poświadcza także wyważone zestawienie linearnych konturów z plamami. Cechy te wskazują, że nieznany mistrz był wysoko wykształconym artystą, działającym w najwyższych kręgach społeczeństwa średniowiecznego. W historii badań nad obrazem wyłoniło się kilka wersji dotyczące genezy dzieła, większość z nich uwzględnia silny związek sztuki śląskiej ze sztuką północnej Italii i Czech, które w okresie panowania cesarza Karola IV przeżywały swoją świetność.
Malarz wykształcił się prawdopodobnie w kręgu Mistrza Ołtarza z Wyższego Brodu, jednego z głównych przedstawicieli wczesnego malarstwa tablicowego w Królestwie Czech. Typy fizjonomiczne oraz miękki modelunek ciemnych karnacji należą do głównych cech wspólnych, cechy te pojawiały się także w malarstwie włoskim pierwszej połowy XIV stulecia, głównie w Sienie. Architektoniczna forma tronu zdradza wpływy XIV-wiecznego malarstwa florenckiego a także czeskiego.