Wszedł wówczas do zarządu generalnego zakonu, uczestnicząc w pracach rewizyjnych nad konstytucjami zakonu.
wybrano go na generała zakonu paulinów. Będąc generałem troszczył się o formację młodych paulinów, dla których – jego staraniem – powstał nowy gmach gimnazjum w Krakowie (1931) oraz Instytut Filozoficzno-Teologiczny (1938). Dzięki niemu zbudowano wg projektów Adolfa Szyszko-Bohusza: spowiednicę, krużganki komunijne i dom pątnika na Jasnej Górze. Ponadto przyczynił się do powrotu paulinów na Węgry i do Włoch (1934) oraz do klasztoru w Żarkach-Leśniowie (1936). Był organizatorem i promotorem wielu pielgrzymek stanowych na Jasną Górę, m.in.: nauczycielstwa, robotników czy inteligencji. Rozwijał kontakty z Polonią, organizując dla nich dwa zjazdy na Jasnej Górze (1932 i 1934). Uczestniczył w obchodach 550-lecia obecności obrazu Matki Bożej na Jasnej Górze (1932). W 1933 zainicjował uroczystości na rzecz beatyfikacji królowej Jadwigi, publikując dwa apele do narodu w tej sprawie. Tuż przed wybuchem II wojny światowej udał się do Budapesztu na leczenie oraz w celu wizytacji tamtejszych paulinów. na wniosek przeora jasnogórskiego o. Norberta Motylewskiego OSPPE i za zgodą gubernatora Hansa Franka powrócił na Jasną Górę.