Wzniecenie atmosfery stygmatyzacji sprawiło, że podczas wycofywania się oddziałów rosyjskich z rejonu Tarnopola latem 1917 roku, doszło do pogromów m.in. w Stanisławowie, Czerniowcach i TarnopoluO. Budnitskii, s. 242..
Po obaleniu caratu, 2 kwietnia 1917 roku Rząd Tymczasowy A. Kiereńskiego zniósł funkcjonującą przez 126 lat Strefę osiedlenia i restrykcje wobec mniejszości narodowych i religijnych. Decyzje te zaowocowały nie tylko rozkwitem żydowskiego życia kulturalnego i politycznego, ale i sprawiły, że Żydzi z ogromnym entuzjazmem poparli rząd Kiereńskiego. W tym czasie najbardziej popieranym ruchem politycznym był syjonizm, do którego zapisanych było 300 tysięcy członków. Do socjalistycznego Bundu w 1917 roku należało 34 tysięcy osób. W tym samym czasie poparcie dla komunizmu było nikłe: spis partyjny z 1922 roku wykazał, że przed rokiem 1917 tylko 958 członków było żydowskiego pochodzenia. Wprawdzie wśród samych komunistów była nadreprezentacja Żydów, jednak Żydzi w swojej masie nie mieli powodów do popierania komunizmu: rząd Kiereńskiego, nadający im równouprawnienie i spoglądający przychylnie na ich rozwój kulturowy, całkowicie ich satysfakcjonował, zaś komunizm jako ideologia ateistyczna i przeciwna prywatnej przedsiębiorczości godziła w judaizm oraz w sposób utrzymywania się większości ŻydówZ. Gitelman, s. 60–64;