Edwarda Johnsona zostało odparte nim Longstreet rozpoczął zmasowany ostrzał artyleryjski centrum przeciwnika.
Kanonada thumb|Działa na pozycjach obronnych Hancocka Natarcie piechoty zostało poprzedzone nawałą artyleryjską, która − według generała Lee − miała zniszczyć baterie unionistów i zdemoralizować federalną piechotę. Tymczasem, na skutek kiepskiego dowodzenia i problemów z wyposażeniem, nawała skończyła się porażką. Szefem artylerii Longstreeta był młody płk Edward Alexander i to jemu właśnie zlecono dowodzenie całością artylerii armii (gen-maj. William Pendleton odegrał niewielką rolę, więcej przeszkadzając niż pomagając w rozstawianiu baterii pozostałych dwóch korpusów). Mimo wysiłków Alexandra koncentracja ognia konfederackiej artylerii okazała się niewystarczająca.
Bombardowanie w dniu 3 lipca było prawdopodobnie największą kanonadą tej wojny„Był to chyba najgłośniejszy spektakl na kontynencie amerykańskim przed detonacją pierwszej bomby atomowej w Alamogordo”., podczas której setki dział z obu stron ostrzeliwały pozycje przeciwnika przez jedną do dwóch godzinCoddington (s.502) twierdzi, że bombardowanie zakończyło się o godz.