Pomimo konfliktów łódzki okres życia stanowił czas względnej stabilizacji Dłużniewskiego, człowieka o trudnym charakterze. W 1859 r. opublikował w Warszawie przygotowany w Łodzi Zbiorek wierszy i wierszyków. Na pamięć łodzian zasługuje przede wszystkim z uwagi na temat łódzki w jego twórczości, bowiem w 1857 r. wydał w Warszawie napisaną w Łodzi poetycką gawędę Paweł Łodzia Kubowicz. Zdarzenie z pierwszej połowy XVII wieku (wraz z gawędą Scholastyk i szewc)W. Dłużniewski, Paweł Łodzia Kubowicz Scholastyk i szewc. Dwie gawędy, Warszawa 1857.Przedruk pierwszej gawędy, [w:] S. Rachalewski, Baśń i legendy Łodzi, Łódź 1935, s. 169–179..
Nie historyk, lecz literat, poeta, łódzki nauczyciel był pierwszym, który wypowiedział się na temat pochodzenia nazwy Łodzi. Napisał, że przodek jego tytułowego bohatera, Kuba Mazur, przewiózł łodzią przez Dunaj cesarzowi Zygmuntowi pierścień Zawiszy Czarnego pojmanego przez Turków (1428) i stąd wywodzi się herb rodziny – Łodzia. Paweł Kubowicz zakładając pod koniec XVI w. (co nie odpowiada prawdzie historycznej) miasto nadał mu nazwę właśnie od swego herbu.