W 1905 roku należała wraz z m.in. Ludwikiem Krzywickim i Julianem Marchlewskim do organizatorów strajku szkolnego. Złożyła rezygnację z pracy w gimnazjum i przeszła do pracy w tajnym nauczaniu. Przygotowywała programy nauczania języka polskiego dla szkół średnich, część założeń których – jak po latach sama uznawała – wdrożono w systemie edukacji już po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Później wykładała język i literaturę polską w wyższych klasach Szkoły Zrzeszenia Nauczycieli – nowo powstałego legalnego gimnazjum filologicznego i realnego – oraz w Szkole Kupieckiej. Działała w Polskim Związku Nauczycielskim (późniejszym ZNP), którego była współzałożycielką, oraz Towarzystwie Pedagogicznym.
Od tego okresu datuje się też jej zainteresowanie językoznawstwem ogólnym, a zwłaszcza sanskrytem.
Na emigracji W 1909 roku zdecydowała się wyemigrować z pozostającej wciąż pod zaborami Polski. Studiowała literaturę niemiecką i francuską w uniwersytecie w szwajcarskim Bernie, potem zaś literaturę francuską i sanskryt w uniwersytecie w Lozannie.