26 lipca 1900 roku w warszawskiej parafii św. Barbary wyszła za mąż za warszawskiego księgowego Czesława Aleksego Willmana (1869-1922). Od tej pory używała podwójnego nazwiska w nietypowej, odwrotnej niż to się zazwyczaj stosuje formie: Willman-Grabowska. Mieli dwoje dzieci: wcześnie zmarłego Wacława (1902-1908) i Elżbietę (1905-1985), która została później lektorem języka francuskiego w Instytucie Filologii Romańskiej na Wydziale Filologicznym UJ.
Pod zaborem rosyjskim Ukończyła z wyróżnieniem I Gimnazjum Żeńskie w Warszawie, gdzie następnie sama uczyła języka polskiego, dokształcając się jednocześnie na tajnych wykładach Wyższych Kursów Naukowych z polskiej literatury i historii, języków starożytnych i matematyki. Mimo poparcia udzielonego jej przez profesorów Jefima Fedorowicza Karskiego i Jana Baudouina de Courtenay rosyjskie ministerstwo oświaty w Petersburgu odmówiło jej pozwolenia na złożenie egzaminów państwowych. Kontynuowała pracę w gimnazjum, ucząc też w innych warszawskich szkołach języków polskiego, francuskiego i rosyjskiego.