Jak podaje ta sama gazeta pierwsze numery składały się dwóch lub trzech cyfr, co jednak do 1920 roku zostało zwiększone maksymalnie do czterech cyfr, na przykład poprzez dodanie zera, co w efekcie dawało „Spring 0255”. W tym czasie powszechny stał się również system trzech liter i czterech cyfr, który do tej pory występował po różnymi postaciami, np.: dwie litery i cztery cyfry (MArket 7032). Model ten jednak został porzucony przez duże miasta Stanów Zjednoczonych na rzecz systemu 2L-5D, dającego więcej możliwych telefonów podłączonych do jednej centrali. Jako pierwsze miasto, które zaczęło stosować nową metodę był Nowy Jork na przełomie lat 1930-31. Kolejne przejścia na ten system nastąpiły dopiero po kilkunastu latach. Ostatecznie do 1950 roku Filadelfia, Chicago, Boston korzystały już z modelu dwóch liter i pięciu cyfr. W 1955 amerykańskie przedsiębiorstwo telekomunikacyjne AT&T opublikowało w „Notes on Nationwide dialing” oficjalne zalecane nazwy centralNotes on Nationwide Dialing AT&T, Źródło 2013-01-26.. Lista rekomendowana przez AT&T dotyczyła wszystkich krajów obejmowanych przez to przedsiębiorstwo. Wiele nazw central stosowanych do tej pory zostało porzuconych. W przypadku, gdy ktoś nie miał nazwy zgodnej z zaleceniami, zmuszony został do wybrania sobie jednej z nazw przypasowanej do jego numeru centrali.