Jako partnerów w ewentualnej federacji dopuszczano nie tylko inne państwa zakaukaskie (współpraca z którymi była jednak niemożliwa z uwagi na ich wzajemne konflikty), ale i Turcję, Iran, jak również Rosję (niezależnie od tego, kto zwyciężyłby w wojnie domowej). Drugą koncepcją, na której zbudowany był program polityczny Musawatu, był azerski nacjonalizm.
28 kwietnia 1920 Azerbejdżan został podbity przez Armię Czerwoną, a rząd kierowany przez polityka Musawatu Nəsiba bəya Yusifbəylego obalony. W Rosji Radzieckiej partia mogła legalnie działać do 1923, jednak działalność prowadziło wyłącznie skrzydło lewicowe, gdyż liderzy frakcji prawicowej emigrowali po upadku niepodległego Azerbejdżanu. Działacze partii zostali poddani represjom ze strony Czeka, wielu z nich trafiło do łagru w dawnym Monasterze Sołowieckim. Ostatecznie w 1923 Musawat przestał istnieć, oficjalnie z powodu rozwiązania przez władzę radziecką problemów narodowościowych w regionie. Partia kontynuowała natomiast działalność na emigracji, przede wszystkim w Turcji, Iranie, niektórzy działacze znaleźli się w Polsce.