Papier, którego używano, był bardzo cienki, gdyż manipulowanie grubszym byłoby trudne. Aby zapobiec zwijaniu się cienkiej odbitki, zazwyczaj naklejano ją na tekturkę. Występowały one w wielu formatach, a do najczęściej stosowanych należały: format wizytówkowy (carte de visite) i format gabinetowy. W technice tej wykonywano także zdjęcia stereoskopowe. mały|Walery Rzewuski, Adam Stefan Sapieha, 1885-1887, MHF 1854 II 18 (fot. czarno-biała, fot. albuminowa) Fotografowie przygotowywali papiery albuminowe samodzielnie bądź kupowali gotowe, które należało jedynie uczulić. Czołowym producentem takich papierów była Dresdner Albuminfabrik GmbH, która w momencie rozkwitu w 1888 roku zużywała rocznie ponad sześć milionów jajek do produkcji blisko dziewięciu milionów arkuszy papieru (46 × 58 cm)Josef Maria Eder, Die photographischen Copierverfahren mit Silbersalzen, Wilhelm Knapp, Halle/Saale, 1898..
Zniszczenia Do najczęściej spotykanych zniszczeń odbitek albuminowych należy żółknięcie i blaknięcie obrazu. Charakterystyczne dla tego rodzaju fotografii są drobne spękania, pojawiające się na powierzchni albuminy, które są jedną z cech pozwalających na identyfikację tej techniki.