Wynalazek Disdériego pozwalał na zmniejszenie kosztów wykonania pojedynczego zdjęcia, gdyż na jednej płycie (negatywie) wykonywano obok siebie kilka zdjęć, a nie jedno. Zakłady fotograficzne oferujące możliwość wykonania fotograficznego portretu bądź nabycia wizerunków sławnych osób w drugiej połowie XIX wieku pojawiły się w większości europejskich miast, a technika otrzymywania odbitek na papierze albuminowym pozostała powszechnie stosowana niemal do końca stulecia. Wyparły ją inne metody, w tym kolodionowa. Definitywnie zanikła w latach 20. XX wieku.
Ze względu na swoją popularność odbitki albuminowe są współcześnie powszechnie spotykane w archiwach, bibliotekach i zbiorach prywatnych.
Technika wykonywania Dobrej jakości papier pokrywano warstwą albuminową. W tym celu ubijano białko z kurzego jajka z chlorkiem sodu (solą kuchenną), a w otrzymanej mieszaninie umieszczano papier, który następnie był suszony w temperaturze 35÷50 °C. Nie był on jeszcze światłoczuły – właściwość tę uzyskiwano w wyniku umieszczenia go pokrytą albuminą stroną na powierzchni roztworu azotanu srebra.