Wiąże się ze stałym wzrostem nośnika (czyli tzw. rozmycia) na skutek wykonywania działań. Innymi słowy: niezależnie czy dodajemy liczby rozmyte, czy też je odejmujemy – nośnik (w uproszczeniu – szerokość liczby rozmytej) powiększa się i tym samym powiększają się przedziały nieprecyzyjności. Dzieje się tak dla dowolnych liczb rozmytych, które nie są singletonami, tzn. (ostrymi) liczbami rzeczywistymi. Mechanizm ten jest niekorzystny, gdyż bardzo szybko przez szereg działań typu dodawanie i/lub odejmowanie może to doprowadzić do powstania takiej liczby:
thumb|Rys. 1. Przykład liczby rozmytej zbyt „szerokiej”
Liczba ta może opisywać nieprecyzyjny termin „duża prędkość”. Zgodnie z ogólną ideą zbiorów rozmytych oznaczałoby to, że w danych okolicznościach prędkość 100 km/h uznawana jest w 100% za „dużą”. Co ciekawe, w tych samych okolicznościach prędkość 10 km/h uznawana jest również za „dużą” (choć już nie w 100%). Najbardziej niepokojące jest jednak, że prędkość 5 km/h w jakimś niewielkim stopniu interpretowana jest także jako „duża prędkość”. Jak widać interpretacja takiej liczby jest co najmniej niespójna. Problemy z interpretacją nie są jedynym niekorzystnym efektem własności działań na typowych liczbach rozmytych, niemniej wystarcza to, aby uzasadnić poszukiwania lepszych rozwiązań.