Ponownie aresztowany na kilka dni w 1913 za udział w organizowanej przez SDKPiL i PPS-Lewicę kampanii o ubezpieczeniu robotników.

Był współzałożycielem Stowarzyszenia Byłych Więźniów Politycznych i jego członkiem w latach 1919–1926. Wystąpił z jego struktur po tym, jak prezes stowarzyszenia w bufecie sejmowym spoliczkował posłów komunistycznych Stefana Królikowskiego i Stanisława Łańcuckiego, a stowarzyszenie nie potępiło tego zachowania. W latach dwudziestych należał także do Warszawskiej Kasy Chorych.

Był redaktorem Naszej Trybuny, Ubezpieczeń Społecznych i Sprawy Ubezpieczeń Społecznych.

Państwo a rewolucja W 1919 wydano rozprawę Włodzimierza Lenina Państwo a rewolucja w polskim tłumaczeniu autorstwa Hulanickiego. Nie był to pierwszy przekład tego dzieła na język polski (po raz pierwszy wydano je po polsku w 1918 w Moskwie, nakładem Centralnego Komitetu Wykonawczego grup SDKPiL w Rosji), była to jednakże pierwsza wydana na ziemiach polskich książka Lenina. Rozprawa w przekładzie Hulanickiego miała nieco zmieniony tytuł w stosunku do oryginału – Państwo i rewolucja. Przekład opatrzony został przedmową i posłowiem Ludwika Kulczyckiego, które w tonie wysoce krytycznym omawiały ideologię i działalność bolszewików. Ludwik Hass twierdził, że Hulanickiego i Kulczyckiego przy tej współpracy wydawniczej cechowały odmienne cele.