Państwo przejęło kontrolę nad własnością nie tylko wobec osadzonych i obserwowanych, ale również wobec każdej firmy i stowarzyszenia, w której osoba figurująca na liście miała znaczny udział. Sekwestrowano też własność osób spoza kraju, pracujących dla dowolnej osoby z listy. Pięćset przejętych firm i osiemset umieszczonych na ekonomicznej czarnej liście stanowiło większość potencjału ekonomicznego mniejszości żydowskiej. Firmy sekwestrowane zmuszono do zwolnienia pracowników wyznających judaizm, a komisarze tych firm konfiskowali 10% ich wartości. Wielu innym Żydom prowadzącym przedsiębiorstwa odmówiono pozwolenia na handel, eksport i import.
Wprowadzony w listopadzie 1956 dekret prezydencki uznawał za Egipcjanina wyłącznie osobę będącą rezydentem kraju przed 1 stycznia 1900 i mieszkającą w Egipcie na stałe oraz niebędącą pod jurysdykcją innego kraju. Umożliwiało to jednak retroaktywne pozbawianie obywatelstwa niechcianych osób, które przez powyższy czas choćby na krótko wyjechały z kraju. Ponadto, według historyka M. Laskiera, nie istniał oficjalnie uznany dokument, poświadczający rezydencję przed 1 stycznia 1900.