Przed dojściem do władzy środowisk proradzieckich władcy Egiptu nie ukrywali sympatii pronazistowskich, a Egipt stał się głównym źródłem dystrybucji „Protokołów mędrców Syjonu”, będącej antysemicką fałszywką. Rewolucja Wolnych Oficerów w 1952, dojście do władzy G.A. Nasera, przyjęcie przez niego proradzieckiego kursu oraz Afera Lawona w 1954 nie pogorszyła sytuacji mniejszości żydowskiej w Egipcie. Dopiero wojna sueska w październiku 1956 całkowicie odmieniła położenie wspólnoty wyznawców judaizmu.
Szykany państwowe
Brytyjsko-francusko-izraelska inwazja na Egipt stała się przyczyną masowych sankcji, aresztów i denaturalizacji całych grup mieszkańców tego kraju. Sankcje wobec egipskich Żydów sparaliżowały ekonomicznie tę wspólnotę. W listopadzie 1956 wygnano z kraju 500 osób. Ponieważ większość była głowami rodzin, wyjeżdżali ze swoimi rodzinami. Kilkuset Żydów zostało uwięzionych bez stawiania zarzutów, a na większość rodzin w Kairze i Aleksandrii nałożono areszt domowy, nierzadko bez dostarczania środków do życia.