O ile kwestia kwater malowanych pędzla Michaela Wolgemuta, dzięki wspomnianemu źródłowi z 1507 oraz cechom stylistycznym typowym dla nauczyciela Dürera jest w dużym stopniu oczywista i przyjmowana przez badaczy, zagadkowa jest wciąż kwestia autorstwa rzeźb i reliefów. W historiografii artystycznej kwestia ta wywołała szereg dyskusji wynikających z przypisywania przez niektórych badaczy rzeźb dwóm czołowym rzeźbiarzom późnego gotyku - Witowi Stwoszowi lub Mistrzowi Pawłowi z Lewoczy, który najprawdopodobniej był uczniem snycerza Krakowa i Norymbergi. Ten zaś - według innej hipotezy - mógł odbyć podróż czeladniczą do Norymbergi, podczas której mógł widzieć ukończone retabulum fary w Szwabachu, którego figury charakteryzuje sporo podobieństw do dzieł na Spiszu (m.in. figury ołtarza głównego fary w Lewoczy i figura św. Antoniego Pustelnika w kościele w Spiskiej Sobocie koło Popradu).
Wit Stwosz przybyciu z Krakowa działał we Frankonii, głównie w jej stolicy, gdzie otrzymał kilka zleceń, część z nich zrealizował. Po sfałszowaniu weksla (który miał ułatwić rzeźbiarzowi wyjść z długów) został skazany na publiczne napiętnowanie i utratę praw obywatelskich, przy czym Wilhelm Derrer, zleceniodawca ołtarza w Schwabach wspierał krakowsko-norymberskiego snycerza.