W tych esejach, autor odrzucił koncepcję wyjątkowości obiektu, w zamian podkreślając znaczenie kompozycji w stosunku do widza.
Untitled (Pink Felt) z 1970 składa się z kawałków filcu pokrojonego w paski, które spadły przypadkowo na podłogę. Obiekt wynikowy jest przypadkowy, bez określonej formy lub postaci. Zwyczajność materiału sprawia, że obiekt wydaje się jeszcze mniej znaczący. Przez kolejną dekadę, Morris kontynuował pracę z materiałów odpadowych w celu dekonstrukcji tradycyjnych kategorii sztuki. Stworzył prace którą, zdemontowano, aż nic nie zostało oprócz resztek brudu. Continuous Project Altered Daily(1969), składała się z materiałów odpadowych znalezionych na budowach. Wykorzystał krótkotrwałe resztki dzieł by stworzyć prace parowe Bellingham-II(1974). W obu tych dziełach, zawarł koncepcje, że zdjęcia są tylko zapisem ich istnienia. Służy to obaleniu tradycyjnego pojęcia sztuki jako namacalnego produktu z serii działań, Morris Anti-Form i innych post-Minimalnych sztuk rozszerzając tym możliwość, definiowania czym może być sztuka.