W programie budowy okrętów dla floty rosyjskiej z 1895 roku przewidziana została budowa pięciu dosyć dużych krążowników I rangi o wyporności około 6000 ton, z których jeden stał się jej pierwszym krążownikiem pancernym nowego pokoleniaPozostałe to trzy krążowniki pancernopokładowe typu Diana oraz (). Początkowo były one przewidziane dla potrzeb Floty Bałtyckiej, lecz program ten ostatecznie stał się częścią programu budowy okrętów z 1898 roku dla potrzeb Dalekiego Wschodu.

27 kwietnia i 7 maja 1897 roku miały miejsce spotkania specjalistów morskich i admirałów w rosyjskim Ministerstwie Morskim, na których analizowano współczesne projekty krążowników pancernych i pancernopokładowych, między innymi francuskie „Dupuy de Lôme” i „Pothuau” oraz zbudowany w Wielkiej Brytanii dla Chile „Esmeralda”. W efekcie zdecydowano zamówić dla floty rosyjskiej jeden nowoczesny krążownik pancerny, mający służyć do zadań rozpoznawczych przy eskadrze sił głównych, jak również do walki. Nie decydując się na przyjęcie za wzór żadnej z analizowanych konstrukcji określono wymagania, jak wyporność do 6700 (maksymalnie 7000) ton, prędkość 21 węzłów, uzbrojenie główne z dwóch dział kalibru 203 mm i 8-10 kalibru 152 mm oraz pancerz burtowy sięgający przynajmniej do pierwszego pokładu nad pokładem pancernym.