Górną część wieżyczki tworzy balustrada z krenelażem, trzy fiale oraz górna kondygnacja zwieńczona smukłymi fialami i ostrosłupowym hełmem.
Analiza Relikwiarz Świętej Barbary charakteryzuje się indywidualizmem twórczym, przy czym w ogólnym zarysie reprezentuje typ relikwiarza w formie zminiaturyzowanej pełnoplastycznej figury, typ ten znany jest od X w. a upowszechnił się głównie w okresie gotyku: od końca XIII wieku aż do nowożytnościSzczepkowska-Naliwajek 2002, s. 9. Podstawę dla pelplińskiego relikwiarza był najprawdopodobniej rzeźbiony model, z niego odlano i wykuto figurkę, uzupełniając partiami złota i barwnej polichromii (m.in. kolory karnacji twarzy, szyi i dłoni). Stąd też w historiografii artystycznej dotyczącej relikwiarza przyjęła się i utrwaliła teza, iż głównego wpływu na formę dzieła nie miała bynajmniej plastyka złotnicza sama w sobie, lecz rzeźba; domniemany model do figury relikwiarzowej był dziełem snycerza, związanego z Gdańskiem. Badacze próbowali łączyć styl pelplińskiego relikwiarza z twórcą Ołtarza Różańcowego w szpitalu Ducha Świętego w Lubece, działającym na Pomorzu i Wielkopolsce Hansem BrandtemPor. Fritz 1982, s. 291 nr. 805;