U góry suknia ma delikatny dekolt, którego zaakcentowany wykrój zdobią kamienie szlachetne i półszlachetne (m.in. turkusy, rubiny) oraz perły. Kameryzowana jest także ozdobna przepaska z łańcuszkami, zawieszona na talii, i przede wszystkim pierścień korony, której segmenty tworzy motyw stylizowanego późnogotyckiego astwerku (ornamentu w formie uschniętych gałęzi). W dłoniach Święta Barbara trzyma charakterystyczne dla niej atrybuty: w prawej ręce miecz symbolizujący jej męczeńską śmierć, w lewej wysmukłą, kilkukondygnacyjną wieżyczkę na planie trójkąta wpisanego w sześciobok. Dolna kondygnacja wieżyczki (mieszcząca repozytorium na relikwie) ma plan sześcioboczny; naprzemianlegle ściany mają po trzy ostrołukowe okienka lub przypory, na których wsparta jest konstrukcja wieżyczki. Druga kondygnacja jest ażurowa, wewnątrz mieści się malutka, pełnoplastyczna figurka Chrystusa prezentującego otwartą księgę. Pomimo filigranowych rozmiarów figurka, podobnie jak postaci na cokole, charakteryzuje się dbałością o proporcje, fizjonomię itp.