Po bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) został internowany kolejno w Bustyaháza, Huszt i Szeklence, a od 6 kwietnia do 8 października 1918 więziony w Máramarossziget.
Od 1 do 22 listopada 1918 walczył w obronie Lwowa na Odcinku V (Szkoła Sienkiewicza). 26 listopada 1918 rozkazem nr 3 Naczelnego Dowództwa Wojsk Polskich na Galicję Wschodnią został „restytuowany” w stopniu majora. Od stycznia do kwietnia 1919 pełnił funkcję przewodniczącego komisji poborowej na powiaty: łańcucki i przeworski w Kwatermistrzostwie Dowództwa „Wschód”. 1 kwietnia 1919 został przydzielony do sztabu Grupy pułkownika Władysława Sikorskiego na stanowisko oficera do specjalnych poruczeń. Od sierpnia 1919 pełnił obowiązki dowódcy miasta Pińska. 17 marca 1920 został dowódcą Powiatu Etapowego Mozyrz, podległego dowódcy Okręgu Etapowego Mińsk. Od 17 maja 1920 dowodził 15 pułkiem piechoty „Wilków”. 7 czerwca 1921 objął dowództwo XVII Brygady Piechoty.