11 listopada 1914 został awansowany na kapitana „za zmuszenie przeważającego nieprzyjaciela w potyczce pod Rafajłową do odwrotu i ułatwienie baonom I i IV 3 pp opanowanie Rafajłowej, Pasiecznej i Zielonej, również za znakomite prowadzenie powierzonej jego komendzie 13 komp. pod względem taktycznym, instrukcyjnym i administracyjnym”. 19 listopada 1914 został mianowany komendantem IV baonu 3 pp. 12 maja 1915 w czasie odwrotu z Czerniawki zachorował i wyjechał na urlop do Zakopanego. Na początku lipca 1915 wrócił do pułku. 9 sierpnia 1915 został awansowany na majora (komendanta batalionu w VIII randze). W październiku 1915 przeniesiony na stanowisko komendanta Stacji Zbornej LP w Przemyślu. Na podstawie uchwały korpusu oficerów 3 pp rozporządzeniem Naczelnej Komendy Armii z 16 listopada 1915 utracił szarżę oficera Legionów Polskich i został zwolniony ze służby. 16 lutego 1916 otrzymał zezwolenie na pozostanie w Legionach jako legionista bez szarży z zastrzeżeniem by dalszą służbę pełnił w innym oddziale. Kontynuował służbę w stopniu sierżanta w półbatalionie etapowym, następnie w kompanii sztabowej LP i od 1 września 1917 ponownie w 3 pp. Wniósł prośbę do cesarza o ułaskawienie i rehabilitację, która do listopada 1918 nie została załatwiona.