na północno-zachodnich krańcach lasu, a najwyższy punkt w południowej części lasu to 151,4 m n.p.m.;przy czym z reguły nie przekracza 142 m n.p.m.Powierzchnia dna obydwu największych stawów leży na wysokości ok. 137 m n.p.m. Przestrzeń między pasmami wzgórz tworzą głębokie doliny mające najczęściej podłoże torfowe. Natomiast obszar pomiędzy zachodnimi pasmami moren które poniekąd obejmują też północne granice lasu a wschodnią ścianą zbocza, które opada do wnętrza Lasu i jest jego wschodnią granicą, stanowi właściwą materię Lasu Miejskiego. Jest to teren niezliczonych wzgórz i pagórków (około 70 zinwentaryzowanych niewielkich wzniesień terenu), pomiędzy którymi kryją się wilgotne i bagienne zagłębienia, najczęściej o charakterze bezodpływowym. To właśnie one stanowią o wyjątkowości i wysokiej bioróżnorodności Lasu Miejskiego. Odróżnia się tutaj duży północno-wschodni fragment w którym teren jest równy i wyraźnie podmokły. Przeprowadzone tam melioracje obniżyły poziom wód gruntowych w stosunku do stanu pierwotnego. thumb|left|300px|Wschodnie obszary lasu. Struga leśna wiosną Typy gleb Gleby brunatne Gleby brunatne wyługowane to 73,83% powierzchni lasu. Gleby brunatne właściwe – 11,77% powierzchni.