Z nowożytnych wizytacji kościelnych wiadomo również, jakie były zobowiązania podatkowe mieszkańców Brzeźna wobec parafii, niewątpliwie takie same, jak w średniowieczu. Według wizytacji z 1711 r. każdy gospodarz,nie wyłączając sołtysów, musiał rocznie przekazać proboszczowi po dwie miary pszenicy i dwie miary owsa. Chodziło tu zapewne o tzw. szefel (niem. Scheffel), czyli polski korzec (zwany inaczej ćwiertnią), który w państwie krzyżackim miał ok. 55 l. Co do zobowiązań wobec biskupa, to już w średniowieczu dziesięcina biskupia została zamieniona na czynsz pieniężny, który według danych z 1534 r. wynosił 5 i 1/2 marki od całej wsi, przy czym biorąc pod uwagę kontekst historyczny należy owe marki uznać za odpowiednik polskich florenów (złotych), liczonych po 30 groszy. Jeśli zatem założymy, że w Brzeźnie żyło w średniowieczu przeciętnie ok. 15 gospodarzy, łącznie z 2 sołtysami i młynarzem, to dziesięcina biskupia wynosiła zapewne ok. 11 groszy na gospodarstwo, nie była to zatem suma zbyt wygórowana.