Atrybutem tej świętej, czyli przedmiotem, po którym można ją rozpoznać w sztuce, był smok i krzyż. Nawiązywało to do starożytnej legendy według której Małgorzacie, zamkniętej przed egzekucją w więzieniu, miał się objawić diabeł pod postacią smoka, którego święta odpędziła krzyżem. Kult św. Małgorzaty znany był w Polsce i na Pomorzu od co najmniej XII w., co daje podstawę do przypuszczenia, że mogła być ona także patronką parafii w Brzeźnie już od jej domniemanych początków w XIII w.
Nie mamy żadnych danych dotyczących formy pierwszego kościoła w Brzeźnie, można jednak z dużą dozą prawdopodobieństwa założyć, że była to świątynia w całości drewniana, podobnie jak kościół (drugi lub trzeci z kolei?) wzniesiony na jej miejscu w połowie XVIII w., który został rozebrany w 1850 r. Tradycja budownictwa drewnianego (zrębowego lub szkieletowego) na tym terenie, tj. na ziemi lęborskiej i ogólnie w zachodniej części Pomorza Gdańskiego, była bowiem bardzo silna i trwała od średniowiecza aż do drugiej połowy XIX w., kiedy to na większą skalę zaczęto zastępować stare kościoły drewniane budynkami wzniesionymi z cegły, najczęściej w stylu neogotyckim.