Protokoły oparte na splątaniu kwantowym Stan kwantowy dwóch lub więcej obiektów kwantowych może stać się powiązany w taki sposób, że mogą być już opisane jako odrębne obiekty, a jako jeden połączony stan kwantowy. W konsekwencji dokonanie przeprowadzenia pomiaru na jednej części układu wpływa na drugą część. Jeżeli każda ze stron ma po jednej części stanu splątanego, każda próba przechwycenia części stanu splątanego zmienia cały układ, ujawniając tym próbę podsłuchu i ilość uzyskanej w ten sposób informacji.
Te dwa podejścia można dalej podzielić na trzy rodziny protokołów; zmiennej dyskretnej, zmiennej ciągłej i distributed phase reference coding. Jako pierwsze opracowano protokoły oparte na zmiennej dyskretnej i są one do dzisiaj najczęściej implementowane. Pozostałe dwie rodziny protokołów skupiają się przede wszystkim na obejściu technicznych ograniczeń eksperymentu.
Opisane niżej dwa protokoły zaliczają się do protokołów zmiennej dyskretnej. Zazwyczaj mówi się o kwantowych protokołach dystrybucji klucza w kontekście praktycznej realizacji opartej na polaryzacjach fotonów. Jednakże w ogólności można użyć dowolnego dwupoziomowego układu kwantowego. Przykładowo wiele praktycznych realizacji BB84, przy użyciu światłowodów, opiera się na stanach fotonów kodowanych fazowo (ang.