Stąd Kalinikos raczej udoskonalił skład i metody rażenia tą bronią i jemu przypisuje się wynalezienie ognia greckiego – zwanego bizantyjskim.
Użycie thumb|Użycie ognia greckiego za pomocą ręcznego syfonu Broń ta była miotana na różne sposoby, przy wykorzystaniu: machin neurobalistycznych, balist i katapult, w beczkach lub kulach, bądź mieszankę wylewano z naczyń przez miedziane rury zarówno na lądzie, jak i na morzu; rur – miotaczy ognia, z których przy pomocy substancji miotającej sporządzanej na bazie saletry wydmuchiwano „ogień” na odległość być może aż do 75 metrów, choć odległość ta może wydawać się przesadzona. Nasycano nią także pociski machin miotających.
Jeśli chodzi o skutki użycia tej broni, przykładem może być bitwa morska w roku 678. Wówczas to Bizantyjczycy, mając do dyspozycji flotę uzbrojoną w „garnki ogniste i syfony”, spalili flotę arabską, ostatecznie niwecząc arabskie próby zdobycia Konstantynopola. Z tego też względu powszechnie przypisuje się ogniowi greckiemu ocalenie Konstantynopola podczas arabskich ataków na to miasto za panowania Konstantyna IVB. Burda, B. Halczyk, R.M. Józefiak, M. Szymczak, Historia I, część 2. Średniowiecze..