Po latach niemowlę wyrasta na uroczą dziewczynę o imieniu Tarsja. Jej opiekunowie chcą ją jednak zabić, ponieważ jest piękniejsza od ich własnej córki. Mordercę dziewczyny płoszą korsarze, którzy porywają ją i sprzedają do domu publicznego w Mitylenie. Tarsja zarabia na życie śpiewem, pozostaje czysta, gdyż opiekuje się nią zakochany w niej Atenagoras. Tymczasem na Mitylenę przybywa odbywający podróż handlową Apoloniusz. Słuchając, śpiewającej tęskną pieśń Tarsji, rozpoznaje w niej własną córkę. Uradowany z odnalezienia dziecka, oddaje ją za żonę troszczącemu się o nią Atenagorasowi. Pod wrażeniem wieszczego snu wszyscy troje odnajdują w klasztorze świętej Tekli Archistratusę pełniącą obowiązki ksieni klasztoru. Cudem połączona rodzina udaje się do Tarsu. Wzburzony lud kamienuje tam okrutnych opiekunów Tarsji. Apoloniusz zostaje królem Antiochii, Tarsu i Kyreny. Zięcia i córkę osadza na tronie Tyru. Sam dożywa sędziwego wieku 74 lat. Swoje przygody, spisuje w dwóch egzemplarzach, jeden umieszcza w świątyni Artemidy w Efezie, drugi we własnej bibliotece.