Po arabskich zamieszkach z 1929 roku, utworzył podziemną żydowską organizację samoobrony Brit ha-Birjonim. Była to nacjonalistyczna, skrajnie rewizjonistyczna organizacja, która była przeciwna brytyjskiemu panowaniu w Palestynie. Achimeir okazał się najwybitniejszym pedagogiem obozu rewizjonistycznego. Stworzył silne więzi z młodzieżową organizacją Bejtar i rozwijał nacjonalistyczną i rewizjonistyczną ideologię syjonistyczną. W kilku artykułach i wypowiedziach z tego okresu jest widoczne, że sympatyzował oraz posługiwał się terminologią włoskich faszystów. Achimeir żałował później okresu życia, w którym okazywał sympatię dla faszystów. Grupa zainicjowała szereg działań protestacyjnych przeciwko Brytyjczykom. Pierwszym wystąpieniem była demonstracja zorganizowana w dniu 9 października 1930 roku w Tel Awiwie przeciwko wizycie brytyjskiego podsekretarza stanu ds. kolonii Drummonda Shielsa. Była to pierwsza widoczna oznaka narastającego niezadowolenia żydowskiej społeczności w Palestynie. Była to pierwsza oznaka rodzącego się żydowskiego buntu przeciwko brytyjskim ograniczeniom osadnictwa i kolonizacji w Ziemi Izraela. Był to także pierwszy raz, kiedy Achimeir został aresztowany. Niektórzy widzą w tej organizacji pierwszą żydowską grupę, która podjęła zbrojną walkę przeciwko Brytyjczykom, kontynuowaną później przez Irgun i Lechi.