Zależność między plonowaniem a gospodarką wodną rośliny może być też wyrażona przez wskaźnik nazywany efektywnością wykorzystania wody.
Pomiar ilości pobranej i wytranspirowanej wody jest możliwy i łatwy do przeprowadzenia w warunkach laboratoryjnych. Jednak w warunkach polowych najczęściej do określenia bilansu wodnego stosowane są metody pośrednie. Wyznaczana jest względna zawartość wody (RWC – ang. relative water content), która określa stosunek aktualnej zawartości wody w tkankach do zawartości w tkankach w pełni nasyconych. Niska RWC świadczy o ujemnym bilansie wody. Drugą metodą jest pomiar deficytu wysycenia wodą (WSD – ang. water saturation deficit). Parametr pokazuje ile wody brakuje w tkankach roślin, czyli jak bardzo ujemny jest bilans wodny. Najdokładniejszą metoda określania bilansu wodnego poza laboratorium jest pomiar zmian potencjału wody w tkankach rośliny. Pomiar poszczególnych składników potencjału wody pozwala na stwierdzenie bilansu ujemnego zanim jeszcze pojawią się objawy więdnięcia.