W 1931 powstał Polski Kościół Starokatolicki (ob. Kościół Starokatolicki w RP), a część wiernych przeszła z Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego do nowego związku wyznaniowego. W Warszawie zawiązały się dwie parafie: Najświętszego Serca Pana Jezusa (ul. Poznańska 17) oraz Najświętszej Maryi Panny Królowej Miłości (ul. Wolska 44). Pracę parafialną w Warszawie koordynował w imieniu ks. bpa Władysława Farona wyznaczony przez niego ks. Stanisław Podniesiński. Przez pewien czas (około 1938) funkcjonowała także kaplica przy ul. Żelaznej 58. W latach 1935–1938, 1945-1948 i 1949-1950 w granicach administracyjnych dzisiejszej Warszawy znajdowała się także podlegająca Polskiemu Kościołowi Starokatolickiemu parafia przy ul. Klasztornej w RembertowieParafia w latach 1939-1945, 1948 i 1951 znajdowała się pod jurysdykcją Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego (za: E.Elerowski, Parafie Polskiego Narodowego Katolickiego Kościoła w Polsce na tle historii, Warszawa 2011, s.276.) z proboszczem ks. Stanisławem Kędzierskim. Dodatkowo nieopodal, przy ul. Okuniewskiej 20, znajdowała się kaplica prowadzona przez ks. Mariana StrzałkęWykaz Parafii Polskiego Kościoła Starokatolickiego [w:] „Polska Odrodzona” 16/1/1948, s.7..