Czas i konsumpcja Szwedzki ekonomista Staffan Linder w swojej napisanej w 1970 roku książce The Harried Leisure Class analizuje związek między wzrostem w możliwościach konsumpcyjnych a ograniczonym budżetem czasu, którym dysponuje każdy człowiek. Z jego analizy wynika, że postępujący w nieskończoność wzrost gospodarczy jest niemożliwy. W przeciwieństwie do dużej części teorii ekonomicznej, Linder nie zakłada, że konsumpcja dóbr i usług ma miejsce „w mgnieniu oka”. Argumentuje, że większość dóbr konsumpcyjnych wymaga poświęcenia czasu – aby je wybrać, kupić i skonsumować (nacieszyć się nimi). Tym samym wprowadza on do kalkulacji ekonomicznych dodatkowy czynnik: budżet czasu. Ponieważ każdy człowiek ma do dyspozycji tylko 24 godziny na dobę, argumentuje Linder, absurdalnym byłoby zakładać, że może on w tym czasie skonsumować dowolną ilość dóbr i usług. Stwierdzenie to jest źródłem jego tezy o istnieniu granic wzrostu gospodarczego o dwóch stopniach: pierwszy stopień jest osiągnięty, kiedy konsumpcja każdego dodatkowego dobra (bądź usługi) umniejsza korzyść czerpaną z sumy skonsumowanych dóbr i usług. Drugi stopień to fizyczna niemożność przekroczenia pewnej ilościowej granicy konsumowanych dóbr i usług w danej jednostce czasu.