Bardzo szybko doszedł do wniosku, że kompromisy zawierane z lokalnymi społecznościami arabskimi nie osłabią i nie podważą wysiłków zmierzających do ustanowienia żydowskiej ojczyzny w Palestynie. Ponadto Arlosoroff otwarcie przyznał, że niezaprzeczalnie w Ziemi Izraela istnieje arabski ruch narodowy. W 1923 roku na Trzynastym Kongresie Syjonistycznym w Karlsbad, został wybrany na członka Komitetu Wykonawczego Światowej Organizacji Syjonistycznej. Rok później ukończył studia i zdecydował się na aliję do Palestyny. W 1926 roku został wybrany na reprezentanta społeczności żydowskiej w Palestynie przy Lidze Narodów w Genewie. Nadzieje Arlosoroffa na pokojową współpracę i kompromis z Arabami zostały poddane ciężkiej próbie przez zamieszki w 1929 roku. Członkowie radykalnych żydowskich organizacji Hagana i Bejtar swoim zachowaniem sprowokowali wybuch gwałtownej reakcji arabskiej społeczności w Jerozolimie. W kolejnych dniach zamieszki przeniosły się na inne rejony kraju, gdzie doszło do pogromu w Hebronie i pogromu w Safedzie. Po uspokojeniu nastrojów Arlosoroff mocno skrytykował syjonizm rewizjonistyczny za prowokowanie zamieszek i wzmacnianie w ten sposób narodowych niechęci.