Twierdził on, że Żydzi nie tylko są w stanie ożywić, ale także są zdolni utrzymać swoją unikalną tożsamość kulturową w swojej narodowej ojczyźnie w Palestynie. Uważał, że utworzenie żydowskiego państwa socjalistycznego zagwarantuje publiczną własność ziemi po powrocie Żydów do ojczyzny. Arlosoroff starał się jednocześnie pogodzić nowoczesne poglądy socjalistyczne z tradycyjną wiarą judaizmu. Wierzył, że biblijne święta lat szabatowych i jubileuszowych można przywrócić w nowoczesnej formule. Arlosoroff przewidział odrodzenie języka hebrajskiego, który miał towarzyszyć powrotowi Żydów do Ziemi Izraela. Publikacją tą, Arlosoroff stał się jednym z ważnych działaczy syjonizmu socjalistycznego.
W 1920 roku został wybrany przedstawicielem Ha-Po’el Ha-Ca’ir na doroczną konferencję Światowej Organizacji Syjonistycznej w Londynie. Było to pierwsze duże spotkanie przedstawicieli ruchu syjonistycznego po I wojnie światowej. W 1921 roku jako reprezentant swojej partii przyjechał do Brytyjskiego Mandatu Palestyny, gdzie odbył spotkania założycielskie związku zawodowego Histadrut. Wizycie tej towarzyszyły arabskie zamieszki w Jafie. Wydarzenie to skłoniło Arlosoroffa do zrozumienia konieczności poprawy relacji żydowsko-arabskich, jako niezbędnego czynnika dla powodzenia dalszego osadnictwa w Palestynie.