Wykorzystując możliwości warsztatów Szkoły im. Konarskiego rozpoczął produkcję wyposażenia dla szkolnych pracowni robot ręcznych. Zaprojektował tokarkę do metali i drewna, wiertarkę i komplety narzędzi do obróbki metali oraz do metaloplastyki. Według wskazówek Czerwińskiego zorganizowano w Warszawie i w całym kraju szereg szkolnych pracowni prac ręcznych. Opracował programy technologii materiałów dla PIRR i Wyższych Kursów Nauczycielskich. Wchodził w skład Komisji Egzaminacyjnej dla Nauczycieli Robót Ręcznych. Współpracował z redagowanym przez inż. W. Przanowskiego kwartalnikiem „Praca Ręczna w Szkole”, w którym zamieścił kilkanaście artykułów. Wybierany był do Zarządu Głównego Towarzystwa Nauczycieli Szkół Zawodowych, od 1930 był wiceprezesem, a od 1936 do kwietnia 1945 prezesem Zarządu Głównego.
W sierpniu 1939 otrzymał kartę mobilizacyjną do 1. pułku lotniczego w Warszawie. Zwolniony z obozu jenieckiego jako inwalida wojenny, od 1 maja 1940 kierował działającą jawnie w Warszawie Szkołą im. M. Konarskiego. Prowadził również zajęcia w tajnym PIRR w pracowni dla inwalidów Szpitala Ujazdowskiego oraz w Zakładzie Doskonalenia Rzemiosła w Warszawie.