Za rządów Paleologów tytuł autokraty przysługiwał potomkowi cesarza wyznaczonemu na następcę tronu.
W czasach bizantyjskich określenia autokrator używano również do dowódców wojskowych, określając ich jak starożytni Grecy – stratēgos autokratōr. Tytuł przysługiwał na przykład Belizariuszowi w VI wieku i Dawidowi Arianitesowi w XI wiekuStephenson Paul, The Legend of Basil the Bulgar-Slayer, Wydawnictwo Uniwersytetu Cambridge, 2003.
Tytulaturę bizantyjską zapożyczyli Słowianie. Panujący w Carstwie Bułgarii Carowie bułgarscy w okresie drugiego państwa bułgarskiego tytułowali się "W Chrystusie, wierny Bogu, Imperator i Autokrata wszystkich Bułgarów, Rzymian i Wołochów". Monarcha Serbów, panujący w Carstwie Serbskim Stefan Duszan tytułował się "Basileus i autokrata Serbów i Rzymian". Rosyjscy carowie określali się jako "Imperatorzy i Autokratorzy wszystkich Rusinów". Zobacz też Autokracja Samodzierżawie Władca Suweren Despota Monarcha Cesarz Padyszach Król Bibliografia Ostrogorski Georg, Dzieje Bizancjum, Warszawa, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2008 Ziółkowski Adam, Historia powszechna: Starożytność, Warszawa, PWN, 2009.
Przypisy
Kategoria:Bizantyńskie tytuły cesarskie