Po rewolucji październikowej W 1919 komitet wykonawczy mohylewskiej rady miejskiej przekazał cały majątek monasteru nowo powstałej spółdzielni wiejskiej. Część mniszek pozostało w monasterze jako członkinie odrębnej spółdzielni pracy; nadal żyły według reguły klasztornej. Ostatnie zakonnice zostały zmuszone do opuszczenia klasztoru w latach 1929 i 1930. Następnie w zabudowaniach monasterskich powstały klub i kancelaria kołchozu, zaś po 1948 – magazyny zboża.
Architektura Początkowo jedyną świątynią monasterską w Bujniczach była drewniana cerkiew Świętego Ducha. Do 1652 wzniesiono drugą pod wezwaniem św. Mikołaja. Równocześnie ukończono prace nad wzniesieniem kompleksu obiektów mieszkalnych i gospodarczych. Koczetow i Fiedosienko podają, że do 1637 w monasterze zbudowano także cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej, która w końcu stulecia, z powodu złego stanu technicznego, została rozebrana i zastąpiona nową świątynią pod tym samym wezwaniem. Po jej zniszczeniu przez Szwedów w 1718 powstała murowana cerkiew św. Mikołaja. Przechowywany w niej wizerunek patrona zyskał sławę cudownego i był ważnym celem pielgrzymkowym. W XVII w. rozpoczęto budowę głównego soboru monasterskiego pod wezwaniem Świętego Ducha, która z powodu finansowych trudności wspólnoty została ukończona dopiero w II poł. kolejnego stulecia.