w Bujniczach przebywało już 145 mnichów.
W 1812 archimandryta Joazaf, razem z innymi przełożonym klasztorów w eparchii mohylewskiej, wypełniając ukaz biskupa mohylewskiego Warłaama, złożył przysięgę wierności cesarzowi francuskiemu Napoleonowi I. W 1833 wspólnotę tworzyło 71 mnichów.
Monaster żeński 6 lipca 1835, na wniosek biskupa mohylewskiego Gabriela, monaster w Bujniczach został przekształcony we wspólnotę żeńską, z filią w Barkołabowie. Większość mniszek zostało sprowadzonych do Bujnicz właśnie z tego monasteru. W 1835 klasztor utrzymywał się z majątku ziemskiego (1300 dziesięcin), siedem lat później dobra te zostały w większości (poza 200 dziesięcinami) znacjonalizowane, a monaster, jako wspólnota monastyczna II klasy, otrzymywał stosowne wsparcie państwowe. Mniszki prowadziły zakład dla panien pochodzących z rodzin duchownych, od 1846 także szpital, a następnie także dwuklasową szkołę dla dziewcząt, do której przyjmowano kandydatki bez względu na pochodzenie. Na początku XX w. w monasterze przebywało 18 mniszek i 55 posłusznic.